Μιχάλης Μυρογιάννης: O 20χρονος Μυτιληνιός θύμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Ο Μιχάλης Μυρογιάννης, ηλεκτρολόγος από τη Μυτιλήνη, ήταν μόλις 20 χρόνων όταν πυροβολήθηκε το μεσημέρι της 18ης Νοεμβρίου του 1973 στο κεφάλι, στη συμβολή των οδών Πατησίων και Στουρνάρη.

Περνούσε, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, από τη συμβολή των οδών Στουρνάρη και Πατησίων, πιθανότατα την εντελώς λάθος χρονική στιγμή. Δέχτηκε τη σφαίρα κατευθείαν στο κεφάλι, σωριάστηκε στο έδαφος και ξεψύχησε λίγο μετά.

Ο Μιχάλης Μυρογιάννης ήταν θύμα του αξιωματικού του Στρατού, συνταγματάρχη Νικόλαου Ντερτιλή.

Γεννημένος στη Μυτιλήνη, ηλεκτρολόγος ζούσε στην Αθήνα. Την επόμενη ημέρα από την εισβολή στο Πολυτεχνείο, το μεσημέρι, ο θάνατος τον συνάντησε εκεί.

Οι μαρτυρίες δεν είναι πολλές, μία ωστόσο ξεχωρίζει, εκείνη του οδηγού του Ν. Ντερτιλή, Αγριτέλλη. Ο Αγριτέλλης υποστηρίζει στην κατάθεσή του πως ο ανώτερος του όχι μόνο πυροβόλησε και σκότωσε το Μυρογιάννη, αλλά του είπε μετά: “Με παραδέχεσαι ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!”

 

Το ντοκιμαντέρ του Σταύρου Στρατηγάκου «ΘΥΜΑΜΑΙ…», παραγωγής 1986, είναι ένα αφιέρωμα στην εξέγερση του Πολυτεχνείου μέσα από τις μαρτυρίες και τις αφηγήσεις των γονέων που έχασαν τα παιδιά τους εκεί.

Η Ανθή Μυρογιάννη, μητέρα του 20χρονου σπουδαστή, Μιχάλη Μυρογιάννη, ο οποίος εκτελέστηκε εν ψυχρώ, με σφαίρα στο κεφάλι, από τον ταγματάρχη Νικόλαο Ντερτιλή στη συμβολή των οδών Στουρνάρη και Πατησίων στα γεγονότα του Πολυτεχνείου μιλά για το παιδί της, τη συμμετοχή του στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο σκοτώθηκε, καθώς και τα γεγονότα που ακολούθησαν τον χαμό του.

Η Ανθή Μυρογιάννη μιλάει για τον γιο της, ο οποίος ήταν σπουδαστής και βρέθηκε από την πρώτη στιγμή μέσα στο Πολυτεχνείο, θυμάται ότι δεν επέστρεφε το βράδυ, παρά μόνο για λίγα λεπτά για να δει εκείνη ότι ο γιος της είναι καλά. Όταν εκείνη ανησυχούσε ο Μιχάλης της απαντούσε ότι οι νέοι στο Πολυτεχνείο θα ρίξουν τη χούντα. Εξηγεί ότι και η ίδια κατέβηκε στο Πολυτεχνείο και αντιλήφθηκε την ένταση που κορυφωνοταν, ενώ και ο γιος της είχε γυρίσει στο σπίτι γεμάτος χτυπήματα και μελανιές από τα γκλοπ των αστυνομικών. Η Ανθή Μυρογιάννη περιγράφει την εκτέλεση εν ψυχρώ του γιου της από τον ταγματάρχη Ντερτιλή, καθώς και την αναγνώριση της σωρού του στο νεκροτομείο από την ίδια. Αναφέρεται επίσης στην προσπάθεια της χούντας να τη δωροδοκήσει προκειμένου να εξαγοράσει τη σιωπή της στο επικείμενο δικαστήριο για τα γεγονότα της αιματηρής εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Το ντοκιμαντέρ πλαισιώνεται με σχόλια του ιστορικού Γιώργου Φαράντου αναφορικά με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, καθώς και πλούσιο οπτικοακουστικό αρχειακό υλικό από την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, τις πορείες των νέων και των φοιτητών, τα συνθήματα, τις συγκεντρώσεις στην ευρύτερη περιοχή, την είσοδο του στρατιωτικού άρματος στο Πολυτεχνείο καθώς και πλάνα από τους χώρους της σχολής και της γύρω περιοχής τις επόμενες μέρες.

Επιστολή της μητέρας του Μιχάλη Μυρογιάννη (Νοέμβρης 1983):

«ΜΑΝΑ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΑ …»:

«Πριν 10 χρόνια, αυτή τη μέρα, είχα κι εγώ ένα παλικάρι, που έφυγε να πάει στο Πολυτεχνείο και από τότε δεν ξαναγύρισε.

Θυμάμαι τα τελευταία του λόγια: « Μάνα, πόσο όμορφη είναι η ζωή. Μάνα, τι ωραία λόγια έχει ο Εθνικός μας Ύμνος». Κι όταν του είπα, μη βγεις αγόρι μου σήμερα, μου απάντησε με το τραγούδι: «Κράτα, μάνα, και θα γίνει το μεγάλο πήδημα, λευτεριά και ρωμιοσύνη είναι αδέρφια δίδυμα». Θυμάμαι και κάτι ακόμα: Εκείνο το πρωί όσες φορές έπαιρνα νερό, κι έβγαινα στην αυλή να ποτίσω τις γλάστρες με τα λουλούδια, έτρεχε και με φιλούσε. Τότε δεν μπορούσα να εξηγήσω το γιατί. Τα δεχόμουν όλα αμίλητη και περήφανη. Τώρα ξέρω γιατί. Τώρα που έχω μείνει με ένα χαρτί στο χέρι που λέει: «Διαμπερές τραύμα στο κεφάλι, βληθείς δια πυροβόλου όπλου, έξοδος εγκεφαλικής ουσίας». Κι

όταν πια η μοναξιά, η πίκρα, ο πόνος, γίνονται αγανάκτηση, είναι σαν να ακούω τη φωνή του να μου λέει: « Μάνα, δεν πέθανα. Το αίμα μου σας ελευθέρωσε». Και τότε σκέπτομαι και ευχαριστώ όλους εκείνους που τον τίμησαν και τον τιμούν με οποιοδήποτε τρόπο. Και βλέπω τη μορφή της προτομής του, που βρίσκεται στη Μυτιλήνη, να μου χαμογελά».

Πώς να μην κλάψεις, πώς να μην πονέσεις στο δράμα και την περηφάνια της μάνας, πώς να μην τραγουδήσεις «Γλυκέ μου εσύ δε χάθηκες, ωιμέ, μέσα στις φλέβες μου είσαι. Γιε μου, στις φλέβες ολουνών, καημέ, έμπα βαθιά και ζήσε».

To top