Μια ξεχωριστή δράση γεμάτη γεύσεις, αρώματα, παραμύθια και τοπική παράδοση έζησαν οι μαθητές της Γ΄ τάξης του 15ου Δημοτικού σχολείου Μυτιλήνης, που γνώρισαν τη μυτιληνιά κουζίνα μέσα από τη δημιουργία μιας παραδοσιακής κολοκυθόπιτας.
Με άρωμα παράδοσης και δημιουργική διάθεση γέμισε σήμερα το σχολείο, καθώς οι μαθητές της Γ΄ τάξης έφτιαξαν μια παραδοσιακή μυτιληνιά κολοκυθόπιτα, ανακαλύπτοντας στην πράξη τις γεύσεις και τα τοπικά προϊόντα του τόπου τους.
Με ενθουσιασμό και μεράκι, τα παιδιά ανέλαβαν όλα τα στάδια της παρασκευής: άνοιξαν φύλλο, έτριψαν κολοκύθι, ετοίμασαν τη γέμιση και συνεργάστηκαν για να δημιουργήσουν τη δική τους πίτα, την οποία στη συνέχεια απόλαυσαν. Μέσα από τη δράση, γνώρισαν την τοπική γαστρονομική παράδοση και συνέδεσαν την υγιεινή διατροφή με τη χαρά της σπιτικής δημιουργίας.
Ένα παραμύθι για την αποδοχή και τη διαφορετικότητα
Πριν πιάσουν δουλειά στην κουζίνα, οι μικροί μαθητές ταξίδεψαν στον κόσμο του παραμυθιού, με την καθοδήγηση της δασκάλας τους, Ρένας Σαμίου, και της «Παραμυθούς» του σχολείου, Χρυσής Γεωργέλλη.
Άκουσαν την ιστορία «Η κολοκύθα που δεν ήθελε να είναι τρομακτική», με πρωταγωνίστρια μια μικρή κολοκύθα που δεν ήθελε να αποκτήσει το τρομακτικό πρόσωπο με τα κοφτερά δόντια που είχαν οι υπόλοιπες κολοκύθες στο κτήμα. Αντίθετα, ονειρευόταν ένα γλυκό και ευγενικό χαμόγελο, που θα έκανε τα παιδιά να χαίρονται αντί να φοβούνται.
Το παραμύθι έδωσε την ευκαιρία στα παιδιά να συζητήσουν για την αποδοχή του εαυτού μας, το δικαίωμα στη διαφορετικότητα και τη δύναμη της ευγένειας και του χαμόγελου.
Η παράδοση στα χέρια των παιδιών
Η σχολική δράση έδωσε έμφαση στη γνωριμία με την τοπική παράδοση, σε αντιδιαστολή με ξενόφερτα έθιμα, όπως το Halloween, που, σύμφωνα με το σχολείο, δεν αποτελούν μέρος της τοπικής πολιτιστικής κληρονομιάς.
Έτσι, αυτή τη φορά η κολοκύθα δεν μεταμορφώθηκε σε κάτι τρομακτικό, αλλά έγινε μια λαχταριστή πίτα! Και τα παιδιά «μίλησαν… αλά μυτιληνιά», ανακαλύπτοντας τη νοστιμιά και την ομορφιά της γαστρονομικής παράδοσης του τόπου τους.
Το σχολείο ευχαρίστησε θερμά τις δασκάλες, καθώς και την καθαρίστρια, για τη βοήθεια και τη φροντίδα τους σε κάθε στάδιο της παρασκευής.
Γιατί η παράδοση παραμένει ζωντανή όταν περνά στα χέρια των παιδιών, μέσα από απλές καθημερινές εμπειρίες, με λίγο αλεύρι, πολλή φαντασία και ακόμη περισσότερη αγάπη.



















