Νέα δημόσια παρέμβαση για τον 15χρονο ο οποίος παρέμενε φρουρούμενος με Εισαγγελική εντολή σε θάλαμο του Νοσοκομείου Μυτιλήνης μέχρι να βρεθεί δομή φιλοξενίας του, έκανε ο δικηγόρος Νίκος Χωριατέλλης. Το παιδί μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Παίδων της Αθήνας όπου υποβλήθηκε σε ψυχιατρική εξέταση και διαπιστώθηκε ότι δεν χρήζει νοσηλείας. Τώρα ο 15χρονος θα επιστρέψει στη Λέσβο και πάλι θα υπάρξει πρόβλημα έλλειψης κατάλληλου χώρου φιλοξενίας του. Σύμφωνα με τον δικηγόρο, η οικογένειά του επιθυμεί ν’ αναλάβει ξανά την φροντίδα του παιδιού και προτείνει στις αρχές να επανεξετασθεί το αίτημα ώστε το παιδί να επιστρέψει στην οικογένειά του.

 

Αναλυτικά η νέα δημόσια παρέμβαση του δικηγόρου Νίκου Χωριατέλλη:

Γράφει ο Νίκος Χωριατέλλης
Δικηγόρος Μυτιλήνης

Αξιολογήθηκε ξανά στην Αθήνα και δεν χρήζει ψυχιατρικής νοσηλείας – Επιστρέφει στη Μυτιλήνη και κινδυνεύει να ξαναβρεθεί στον ίδιο νοσοκομειακό εγκλεισμό

Έκκληση προς Εισαγγελικές Αρχές, Κυβέρνηση, Υπουργεία και κάθε αρμόδιο θεσμό: ξεπεράστε την ευθυνοφοβία, αναλάβετε την ευθύνη σας και υπερασπιστείτε το παιδί – τώρα.

Υπάρχει ένα σημείο πέρα από το οποίο οι λέξεις «γραφειοκρατική δυσλειτουργία», «κενό του συστήματος», «αναζήτηση κατάλληλης δομής» και «προσωρινή λύση ανάγκης» παύουν να αποτελούν εξήγηση.

Υπάρχει ένα σημείο πέρα από το οποίο η αδυναμία του κράτους να βρει λύση δεν μπορεί να πληρώνεται από ένα παιδί.

Και στην υπόθεση του 15χρονου ανηλίκου το σημείο αυτό έχει πλέον ξεπεραστεί.

Το παιδί εξετάστηκε. Δεν χρήζει ψυχιατρικής νοσηλείας.

Ο ανήλικος μεταφέρθηκε από τη Μυτιλήνη στην Αθήνα, με συνοδεία, προκειμένου να αξιολογηθεί σε Νοσοκομείο Παίδων.

Η ψυχιατρική αξιολόγηση ολοκληρώθηκε.

Σύμφωνα με την ενημέρωση που έχει περιέλθει στους γονείς και την πλευρά τους, δεν διαπιστώθηκε ψυχιατρικό νόσημα που να επιβάλλει νοσηλεία και ο ανήλικος δεν κρίθηκε ότι χρήζει ψυχιατρικής νοσηλείας.

Και τώρα επιστρέφει στη Μυτιλήνη.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι ένα:

Πού θα επιστρέψει;

Στο σπίτι του, με τους γονείς του και με οργανωμένη επιστημονική και κοινωνική υποστήριξη;

Σε κάποιο κατάλληλο πλαίσιο που ανταποκρίνεται πραγματικά στις ανάγκες ενός δεκαπεντάχρονου;

Ή πάλι στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης, στον ίδιο κατ’ ουσίαν νοσοκομειακό περιορισμό που υποτίθεται ότι αποτελούσε προσωρινή λύση ανάγκης;

Εάν πράγματι δρομολογείται το τρίτο, τότε κάποιος οφείλει σήμερα να εξηγήσει το αυτονόητο:

Για ποια νόσο θα νοσηλεύεται ένα παιδί που μόλις αξιολογήθηκε και δεν κρίθηκε ότι χρήζει ψυχιατρικής νοσηλείας;

Και δεν είναι η πρώτη φορά

Το στοιχείο που καθιστά τη σημερινή κατάσταση ακόμη πιο συγκλονιστική είναι ότι, σύμφωνα με όσα θέτουν οι γονείς υπόψη των αρμόδιων Αρχών, ο ανήλικος είχε μεταφερθεί και τον περασμένο Ιούνιο με αστυνομική συνοδεία στην Αθήνα για ψυχιατρική αξιολόγηση.

Και τότε, σύμφωνα με την ενημέρωσή τους, δεν είχε διαπιστωθεί ψυχιατρικό νόσημα που να επιβάλλει νοσηλεία.

Ιούνιος: Αθήνα – αξιολόγηση – επιστροφή.

Σεπτέμβριος: ξανά Αθήνα – ξανά αξιολόγηση – ξανά επιστροφή.

Και τώρα;

Ξανά στο νοσοκομείο;

Εάν αυτό πράγματι πρόκειται να συμβεί, δεν μιλάμε πλέον για μία απλή υπηρεσιακή δυσλειτουργία.

Μιλάμε για ένα σύστημα που επαναλαμβάνει τον ίδιο κύκλο, έχοντας στο κέντρο του ένα παιδί δεκαπέντε ετών.

Το παιδί δεν είναι τροχήλατη βαλίτσα

Από υπηρεσία σε υπηρεσία.

Από τη Μυτιλήνη στην Αθήνα.

Από το Νοσοκομείο στο Παίδων.

Από την αξιολόγηση πάλι πίσω στη Μυτιλήνη.

Και από εκεί, ενδεχομένως, ξανά στον ίδιο νοσοκομειακό θάλαμο.

Σαν τροχήλατη βαλίτσα που περνά από χέρι σε χέρι επειδή κανείς δεν θέλει να είναι εκείνος που θα αναλάβει την ευθύνη της επόμενης ημέρας.

Μόνο που εδώ δεν υπάρχει βαλίτσα.

Υπάρχει ένα παιδί.

Ένα παιδί με αξιοπρέπεια.

Με οικογένεια.

Με σχολείο.

Με φίλους.

Με φόβους.

Με αγωνία.

Με ανάγκη να βγει έξω, να πάει σχολείο, να επιστρέψει σε μια φυσιολογική καθημερινότητα.

Η παιδική του ηλικία δεν μπορεί να τίθεται σε αναστολή μέχρι να αποφασίσουν οι υπηρεσίες ποιος είναι αρμόδιος.

Οι γονείς είναι εδώ. Ζητούν το παιδί τους.

Και αυτό είναι το στοιχείο που καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την άμεση επανεξέταση της υπόθεσης.

Οι γονείς έχουν ανακαλέσει ρητά τις δηλώσεις της 18ης Αυγούστου, οι οποίες, όπως εξηγούν, έγιναν σε μία εξαιρετικά δύσκολη και συναισθηματικά φορτισμένη οικογενειακή στιγμή.

Σήμερα δεν λένε:

«Πάρτε το παιδί μας».

Λένε:

«Δώστε μας το παιδί μας».

Δηλώνουν ότι μπορούν και θέλουν να αναλάβουν ξανά την καθημερινή φροντίδα του.

Δεν ζητούν να εγκαταλειφθεί στην τύχη του.

Δέχονται συνεργασία με κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, παιδοψυχιάτρους και εκπαιδευτικούς.

Δέχονται κοινωνική παρακολούθηση.

Δέχονται εξατομικευμένο πρόγραμμα υποστήριξης.

Ζητούν να επιστρέψει το παιδί στην οικογένειά του, με την Πολιτεία δίπλα στην οικογένεια και όχι απέναντί της.

Εάν κάποια αρμόδια Αρχή θεωρεί ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει, ας το πει.

Εγγράφως. Συγκεκριμένα. Αιτιολογημένα.

Ας εξηγήσει ποιος είναι ο συγκεκριμένος και σημερινός κίνδυνος.

Ας εξηγήσει γιατί ο κίνδυνος αυτός δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με ηπιότερα μέτρα και εντατική κοινωνική και επιστημονική υποστήριξη.

Και ας απαντήσει στο κρισιμότερο:

Με ποια ακριβώς νομική πράξη απαγορεύεται σήμερα στους γονείς να πάρουν το παιδί τους στο σπίτι;

Κανείς πλέον δεν μπορεί να πει «δεν γνώριζα»

Η υπόθεση έχει τεθεί ενώπιον των αρμόδιων Εισαγγελικών Αρχών.

Έχει γνωστοποιηθεί στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου.

Έχει τεθεί υπόψη συναρμόδιων Υπουργείων και υπηρεσιών.

Έχει δημοσιοποιηθεί.

Όλοι γνωρίζουν.

Από εδώ και πέρα το ζήτημα δεν είναι ποιος ενημερώθηκε.

Το ζήτημα είναι:

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;

Γιατί αυτό που αποκαλύπτει πλέον με τον πιο οδυνηρό τρόπο η υπόθεση είναι μία τεράστια ευθυνοφοβία.

Ο ένας περιμένει τον άλλο.

Η μία υπηρεσία αναμένει την άλλη.

Η μία Αρχή διαβιβάζει.

Η άλλη αναζητεί.

Η δομή δεν βρίσκεται.

Το Νοσοκομείο καλείται να διαχειριστεί ένα πρόβλημα που δεν είναι νοσοκομειακό.

Η Αστυνομία εκτελεί τις εντολές που της δίνονται.

Και στο τέλος της αλυσίδας υπάρχει πάντα ο ίδιος:

Ένας δεκαπεντάχρονος.

Αυτός πληρώνει την αδυναμία όλων των άλλων να βρουν λύση.

Αυτό πρέπει να σταματήσει σήμερα

Δεν ζητούμε από κανέναν να αγνοήσει πραγματικό κίνδυνο για το παιδί.

Δεν ζητούμε από κανέναν να παρακάμψει επιστημονική αξιολόγηση.

Το ακριβώς αντίθετο.

Ζητούμε οι αποφάσεις να βασιστούν επιτέλους στις πραγματικές, σημερινές και εξατομικευμένες ανάγκες του παιδιού.

Ζητούμε να ληφθεί υπόψη η νέα ψυχιατρική αξιολόγηση.

Να αναζητηθεί και να συνεκτιμηθεί η αντίστοιχη αξιολόγηση του περασμένου Ιουνίου.

Να ακουστεί το ίδιο το παιδί.

Να αξιολογηθεί εκ νέου η οικογένεια υπό τα σημερινά δεδομένα.

Να εξεταστεί άμεσα η επιστροφή του στο σπίτι με συγκεκριμένο και εντατικό πρόγραμμα κοινωνικής, ψυχολογικής και εκπαιδευτικής υποστήριξης.

Και εάν οι αρμόδιες Αρχές θεωρούν ότι απαιτείται διαφορετική λύση, να την εξασφαλίσουν.

Όχι όμως να χρησιμοποιούν ένα νοσοκομειακό κρεβάτι ως χώρο αναμονής μέχρι να αποφασίσουν.

Έκκληση προς όλους τους θεσμούς

Προς τις Εισαγγελικές Αρχές.

Προς την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου.

Προς την Κυβέρνηση και τα συναρμόδια Υπουργεία.

Προς την Υγειονομική Περιφέρεια.

Προς τις κοινωνικές υπηρεσίες.

Προς τον Δήμο και την Περιφέρεια.

Προς τους φορείς προστασίας των δικαιωμάτων του παιδιού.

Προς κάθε αιρετό, επιστημονικό και κοινωνικό φορέα που γνωρίζει πλέον την υπόθεση:

Μην κρυφτείτε πίσω από την αρμοδιότητα του διπλανού.

Ξεπεράστε την ευθυνοφοβία.

Ορθώστε ανάστημα.

Κάποιος πρέπει επιτέλους να πει:

«Αυτό το παιδί δεν θα ξανακλειστεί σε νοσοκομειακό θάλαμο χωρίς ιατρική ανάγκη, απλώς και μόνο επειδή το κράτος δεν έχει βρει άλλη λύση.»

Αποτρέψτε την επιστροφή του στο ίδιο καθεστώς ακατάλληλων συνθηκών

Αυτό είναι το επείγον αίτημα.

Τώρα. Πριν επιστρέψει στη Μυτιλήνη.

Να υπάρξει συγκεκριμένη απόφαση για την επόμενη ημέρα.

Να εξεταστεί άμεσα η επιστροφή στην οικογένεια με επιστημονική και κοινωνική υποστήριξη.

Και εάν αυτό αποκλείεται, να γνωστοποιηθεί στους γονείς ποιος το αποφασίζει, με ποια πράξη, για ποιους συγκεκριμένους λόγους και ποια είναι η νόμιμη, κατάλληλη και ανθρώπινη εναλλακτική που προσφέρεται στο παιδί.

Η έλλειψη διαθέσιμης δομής δεν είναι θεραπευτική ένδειξη.

Η διοικητική αμηχανία δεν είναι ιατρική διάγνωση.

Η ευθυνοφοβία δεν είναι μέτρο παιδικής προστασίας.

Και ένα νοσοκομείο δεν μπορεί να μετατρέπεται σε χώρο φύλαξης ενός παιδιού που δεν χρήζει νοσηλείας.

Ντροπή!

Η λέξη είναι βαριά.

Αλλά βαρύτερη είναι η πραγματικότητα ενός παιδιού που μεταφέρεται ξανά και ξανά, αξιολογείται ξανά και ξανά και κινδυνεύει να επιστρέψει ακριβώς στο ίδιο καθεστώς από το οποίο απομακρύνθηκε για να αξιολογηθεί.

Ντροπή δεν είναι να παραδεχθεί η Πολιτεία ότι το σύστημα δεν είχε έτοιμη λύση.

Ντροπή θα είναι, τώρα που όλοι γνωρίζουν, να συνεχίσει να κάνει ακριβώς το ίδιο.

Ο ανήλικος δεν είναι «περιστατικό».

Δεν είναι «φάκελος».

Δεν είναι «τοποθέτηση».

Δεν είναι «διαθέσιμη κλίνη».

Είναι παιδί.

Και χρειάζεται σήμερα έναν θεσμό και έναν δημόσιο λειτουργό που θα σταματήσει να κοιτάζει ποιος θα υπογράψει μετά από αυτόν και θα πει:

«Αναλαμβάνω την ευθύνη να βρεθεί λύση που να προστατεύει το παιδί – όχι τη γραφειοκρατία.»

Μην τον ξαναστείλετε πίσω σε έναν νοσοκομειακό θάλαμο επειδή δεν ξέρετε πού αλλού να τον στείλετε.

Βρείτε τη λύση.

Στηρίξτε την οικογένεια.

Ακούστε το παιδί.

Προστατέψτε το παιδί.

Και κάντε το τώρα.