Με έναν διαφορετικό τρόπο μια κτηνοτρόφος από τη Δυτική Λέσβο, η Ζήκα Γιαννούλα εξέφρασε  όλα τα συναισθήματα, τη θλίψη, την αγανάκτηση, την απογοήτευση που βιώνουν οι κτηνοτρόφοι της Λέσβου λόγω του αφθώδους πυρετού και των μαζικών θανατώσεων ζώων εδώ και δυο μήνες περίπου.  Μέσα σε λίγους στίχους περιγράφει τις εικόνες, τον πόνο εκεί όπου χτυπάει η καρδιά της κτηνοτροφίας, στην καρδιά της κρίσης.

Βγήκε το κοπάδι θετικό,

κι ο κόσμος έγινε βουβό σφαγείο πικρό.

Τα ταΐζω κι όμως μέσα μου πονώ,

σαν να τα χάνω λίγο λίγο όσο ζω.

Ο αφθώδης δεν σκοτώνει μοναχά ζωντανά,

σπάει του κτηνοτρόφου την καρδιά σιωπηλά.

Κι ώσπου να ’ρθει η σφαγή στη στάνη τη γυμνή,

πεθαίνει πρώτα η ψυχή κι ύστερα το κορμί.