Με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα Κοινωνικής Εργασίας, η Αγωνιστική Συσπείρωση Κοινωνικών Λειτουργών τονίζει ότι η ημέρα αυτή δεν είναι απλώς γιορτή, αλλά ορόσημο αγώνα για την υπεράσπιση των κοινωνικών υπηρεσιών, των εργασιακών δικαιωμάτων και της δημόσιας κοινωνικής πρόνοιας. Σε μια συγκυρία όπου οι κοινωνικές ανάγκες θυσιάζονται στο όνομα του κέρδους και η χώρα εμπλέκεται σε διεθνείς πολεμικές αντιπαραθέσεις, η ανακοίνωση καλεί σε συλλογική οργάνωση και διεκδίκηση αλλαγών για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, φτώχεια και πολέμους.
Αναλυτικά η ανακίνωση:
Η φετινή Παγκόσμια Μέρα Κοινωνικής Εργασίας σημαδεύεται από τις φλόγες του ιμπεριαλιστικού πολέμου που φουντώνουν δίπλα στη γειτονιά μας και διεθνώς! Για εμάς, αυτή η ημέρα δεν μπορεί να είναι ημέρα γιορτασμού, αλλά ορόσημο αγώνα και αφετηρία για νέες συλλογικές διεκδικήσεις.
Η Κοινωνική Εργασία, ως επιστήμη και κοινωνική πρακτική όπως την αντιλαμβανόμαστε, δεν μπορεί να μένει ουδέτερη απέναντι σε πολιτικές που θυσιάζουν τις κοινωνικές ανάγκες και τις ζωές των ανθρώπων στο όνομα του κέρδους!
Αυτή η πολιτική που λογαριάζει ως κόστος τις κοινωνικές ανάγκες και είναι η ίδια πολιτική που τσακίζει τους εργαζόμενους σε όλους τους χώρους δουλειάς(ωράρια λάστιχο, δίωξη συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, 201 νεκροί από εργατικά ατυχήματα το 2025, burnout στο κόκκινο, επαγγελματικές νόσοι κ.α.)! Σε αυτές τις θυσίες, μας καλούν να δείξουμε ανοχή – για να διατηρηθεί η σάπια «κοινωνική συνοχή» τους!
Όμως εμείς “Χτίζοντας κοινωνική συμμαχία χωρίς φυτευτούς διαχωρισμούς, πληθαίνοντας τους συλλογικούς αγώνες έχουμε Ελπίδα, για μία Κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους, προσφυγιά, φτώχεια και διακρίσεις!”
Και αυτή τη σύγχρονη και επίκαιρη Κοινωνία δεν μπορούμε να την χτίσουμε γενικά και αόριστα «όλοι μαζί», πχ εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, καταπιεστές και καταπιεσμένοι, άλλωστε οι δεύτεροι είμαστε οι πολλοί και τα συμφέροντα μας είναι ασυμβίβαστα με τα κέρδη των λίγων εκμεταλλευτών!
Αγανακτούμε γιατί ενώ εμείς και όλος ο λαός πληρώνουμε τα ματωμένα υπερπλεονάσματα, βλέπουμε τον χορό των δισ. για τον Πόλεμο, το πάρτι εκατομμυρίων των επιχειρηματικών ομίλων, τις στημένες κυβερνητικές φιέστες και ζούμε από πρώτο χέρι το επίπεδο των Κοινωνικών Υπηρεσιών, της Υγείας, Πρόνοιας, Παιδείας – που μόνο η αυταπάρνηση των εργαζόμενων το κρατάει ψηλά! Σε αντίθεση με την επιλεκτική ανικανότητα του Κράτους!
Γνωρίζουμε ότι είναι πολιτική των κυβερνήσεων και της ΕΕ η υποστελέχωση, υποχρηματοδότηση και η παράδοση της Κοινωνικής Φροντίδας στην επιχειρηματική δραστηριότητα, ο προσανατολισμός στην πολεμική οικονομία και προετοιμασία, σε βάρος των κοινωνικών αναγκών.
Οι εξελίξεις μιλάνε από μόνες τους και κάνουν σκόνη τον εφησυχασμό που καλλιεργεί ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός τόσο καιρό, ότι μια κυβερνητική αλλαγή ή το καλύτερο lobbying θα δώσουν λύσεις στα προβλήματα μας ή ακόμη και υποκριτικά αποσυνδέουν τις περικοπές στην κοινωνική πολιτική από τον «Πολεμικό πυρετό» της ΕΕ.
Επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα ότι απάντηση μπορεί να δώσει μόνο ο οργανωμένος, συντονισμένος αγώνας, μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, ενάντια στην εγκληματική πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες μας στον βωμό του κέρδους.
Καθήκον όλων μας να ενώσουμε τον αγώνα μας για την απεμπλοκή της χώρας μας από τον πόλεμο!
Και αυτή τη μέρα η σκέψη μας βρίσκεται σε κάθε συνάδελφο και συναδέλφισσα που έρχεται αντιμέτωπος/η με κενά, δυσκολίες, εμπόδια, αναλγησία, αυθαιρεσίες, γραφειοκρατία καθημερινά στο πεδίο της δουλειάς! Στον κάθε συνάδελφο και συναδέλφισσα που ενώ και οι ίδιοι αντιμετωπίζουν προβλήματα παρόμοια πολλές φορές με των εξυπηρετούμενων τους, επιτελούν με επιστημικότητα και καθήκον το ρόλο τους!
Η σκέψη μας όμως τέτοια μέρα βρίσκεται και στους συναδέλφους συναδέλφισσες στην Παλαιστίνη και σε άλλες χώρες με πόλεμο! Αλλά και στους συναδέλφους/ισσες στην Κούβα που ασφυκτιά μπροστά σε μια πρωτόγνωρη ανθρωπιστική κρίση, εξαιτίας του εμπάργκο που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ.
Συνάδελφοι/ισσες, ο μοναδικός δρόμος είναι ο συλλογικός, η συλλογική οργάνωση, η συμμετοχή μας στα συνδικάτα, στους συλλόγους εργαζομένων, στους φοιτητικούς συλλόγους, παντού! Αυτός είναι ο σίγουρος δρόμος, ο δρόμος του ταξικού εργατικού κινήματος που μπορεί να αποσπάσει νίκες, μπορεί να ανοίξει το δρόμο για αλλαγές στην κοινωνία και την οικονομία.
Διεκδικούμε:
- Καμία εμπλοκή της χώρας στον Πόλεμο!
- Aποκλειστικά Δημόσιο, δωρεάν, ενιαίο σύστημα Πρόνοιας-Κοινωνικής Πολιτικής. Να καταργηθεί κάθε μορφή ανοιχτής ή συγκαλυμμένης, μέσω των «κοινωνικών συνεταιρισμών» και των ΜΚΟ, επιχειρηματικής δράσης– Η επιχειρηματική δράση στο πεδίο των κοινωνικών υπηρεσιών γεννά ζητήματα λειτουργίας τους με κριτήριο το κέρδος, συχνά χωρίς εξειδικευμένο προσωπικό, με ελαστικές σχέσεις εργασίας και αντιμετώπιση των εξυπηρετούμενων ως πελάτες.
- Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού με πλήρη εργασιακά δικαιώματα για στελέχωση όλων των υπαρχουσών κοινωνικών υπηρεσιών και δομών.
- Ενίσχυση των υπαρχουσών και ανάπτυξη νέων Δομών Κοινωνικής Πρόνοιας σε πανελλαδικό επίπεδο, με αποκλειστική ευθύνη του κράτους (ΟΤΑ, Παιδική Προστασία, Νοσοκομεία, Ψυχική Υγεία, Εκπαίδευση, ΒΣΣ, Ξενώνες Κακοποιημένων Γυναικών κτλ).
- Μονιμοποίηση των συμβασιούχων, επικουρικών και αναπληρωτών συναδέλφων.
- Κατάργηση της διάκρισης ΠΕ ΤΕ. Ενιαίος κλάδος Κοινωνικών Λειτουργών και προστασία των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων.
- Άμεση λήψη μέτρων για την καταγραφή, την πρόληψη και την αντιμετώπιση επαγγελματικού κινδύνου (ΜΑΠ, προστασία κατά τις διαδικασίες Εισαγγελικών παραγγελιών-κοινωνικών διερευνήσεων κτλ).
- Ένταξη στη χορήγηση επιδόματος επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας.
- Πρακτική άσκηση των φοιτητών με πλήρεις αποδοχές και εργασιακά δικαιώματα.
- Εκπαίδευση, μετεκπαίδευση και κλινική εποπτεία όλων των Κοινωνικών λειτουργών με κρατική χρηματοδότηση από δημόσιους φορείς παιδείας, υγείας, δικαιοσύνης, χωρίς καμία εμπλοκή των επιχειρηματικών ομίλων.
