Αίσθηση έχει προκαλέσει ο τραγικός θάνατος του 36χρονου Νικήτα που βρέθηκε απαγχονισμένος το πρωί της Πέμπτης στο Κοιμητήριο της Αγίας Κυριακής. Ο άτυχος άνδρας εργαζόταν στο κοιμητήριο και σε σχετική ανάρτηση του εκκλησιαστικό συμβούλιο του Ναού της Αγίας Τριάδας έκανε γνωστό ότι τόσο τα έξοδα για την εκκλησία όσο και ο καφές θα καλυφθούν από την ενορία.
Η κηδεία του θα γίνει την Κυριακή στις 5 το απόγευμα.
Αναλυτικά η σχετική ανάρτηση αναφέρει τα εξής:
Γνώρισα τον Νικήτα και την οικογένειά του όταν διορίστηκα εφημέριος (2004) στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας στο συνοικισμό της Μυτιλήνης. Από τότε είχα την ευκαιρία να γνωρίσω όλα τα μέλη της οικογένειας, και ιδιαίτερα τον Νικήτα και τον Κλεάνθη, που σήμερα διακονεί ως Ιερέας.
Δεν έλειψαν ποτέ από την Εκκλησία της Αγίας Τριάδας και βοηθούσαν πάντοτε, όσο μπορούσαν, την ενορία τους.
Ο Νικήτας, με ζήλο και αγάπη, στήριζε τον αείμνηστο πατέρα του που εργαζόταν στο Β΄ Κοιμητήριο της Αγίας Κυριακής, έναν άνθρωπο πράο και καλοσυνάτο.
Ποτέ μου δεν φανταζόμουν ότι θα έφθανε σε αυτό το σημείο. Δεν είχε δείξει ποτέ τάσεις για αυτοκτονία και δεν γνωρίζω ποιοι λόγοι τον οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση.
Σήμερα το πρωί, όταν το πληροφορήθηκα, επικοινώνησα με ανθρώπους που τον γνώριζαν· όλοι τους, σοκαρισμένοι, μου είπαν ότι μόλις την προηγούμενη ημέρα ήταν χαρούμενος και ευδιάθετος.
Θα ήθελα να πω τούτο, μπορεί ο Νικήτας να ζούσε όπως ζούσε, και όλοι μας να έχουμε τις ευθύνες μας· μπορεί να μην ήταν πλούσιος σε υλικά αγαθά, όμως ήταν πλούσιος στην ψυχή. Είχε μια καρδιά ανοιχτή για όλους, γεμάτη απλότητα και παιδική καθαρότητα.
Ο Νικήτας υπήρξε παιδί φτωχής οικογένειας, μπορεί να μεγάλωσε στο περιθώριο της κοινωνίας· όμως κοντά στην Εκκλησία έβρισκε παρηγοριά με τον δικό του τρόπο. Πάντα χαμογελαστός, με έναν λόγο απλό και αληθινό, είχε εκείνη την αθωότητα που σπάνια συναντάμε και ήταν αγαπητός από όλους.
Ο χαμός του, μας καλεί να σταθούμε απέναντι στη δική μας ζωή και στην κοινωνία που ζούμε. Μια κοινωνία γεμάτη θόρυβο και εικόνες, όπου όμως περισσεύει η μοναξιά. Πόσοι άνθρωποι γύρω μας κρύβουν τον πόνο τους πίσω από ένα χαμόγελο; Πόσοι περιμένουν μια αγκαλιά, μια λέξη, ένα σημάδι κατανόησης; Η μοναξιά είναι η μεγάλη πληγή της εποχής μας – κι αν δεν μάθουμε να ακούμε πραγματικά, αν δεν προσφέρουμε λίγη ζεστασιά, θα συνεχίσουμε να χάνουμε ανθρώπους σιωπηλά.
Η μνήμη του Νικήτα ας γίνει για όλους μας ένα κάλεσμα: να κοιτάξουμε δίπλα μας με περισσότερη προσοχή, να μη συνηθίσουμε στη σιωπή και στη μοναξιά. Γιατί στο τέλος, αυτό μένει: αν σταθήκαμε άνθρωποι για τον συνάνθρωπό μας.
Εν κατακλείδι
Ως Προϊστάμενος του Ιερού Ναού, ο Πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου και τα μέλη του, στο άκουσμα της είδησης του απροσδόκητου θανάτου του Νικήτα Μαρούσκου, αποφάσισαν ότι την ημέρα της νεκρώσιμης ακολουθίας, τόσο τα έξοδα της για την εκκλησία όσο και ο καφές, θα καλυφθούν από την ενορία τιμής ένεκεν.
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΝΙΚΗΤΑ
