Με μια μεγάλη διάκριση τίμησε το Δημοτικό Σχολείο Θερμής η πρόσφατη ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του 17ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Γραπτού Λόγου των Εκδόσεων Πατάκη. Το σχολείο κατάφερε να κατακτήσει την 1η θέση σε πανελλαδικό επίπεδο, επικρατώντας ανάμεσα σε εκατοντάδες συμμετοχές από σχολικές μονάδες κάθε βαθμίδας — από Δημοτικά έως Λύκεια.

Πίσω από αυτή την εντυπωσιακή επιτυχία βρίσκονται τα λογοτεχνικά έργα τριών μαθητών και τριών μαθητριών, που με φαντασία, ευαισθησία και σεβασμό στη συλλογική μνήμη, έγραψαν διηγήματα και ποιήματα εμπνευσμένα από πραγματικές ιστορίες του τόπου τους. Οι δημιουργίες αυτές γεννήθηκαν στο πλαίσιο του σχολικού προγράμματος «Ψηφιοποιώ την Ιστορία του τόπου μου» και καλλιεργήθηκαν μέσα από το Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής, που λειτουργεί με συνέπεια εδώ και επτά χρόνια.

Η σημασία της διάκρισης γίνεται ακόμη μεγαλύτερη αν αναλογιστεί κανείς το υψηλό επίπεδο του ανταγωνισμού: δεύτερη ήρθε η ιστορική Γεννάδειος Σχολή, τρίτο το Πρότυπο Λύκειο Ηρακλείου Κρήτης, ενώ το Αρσάκειο Θεσσαλονίκης κατετάγη πέμπτο.

Οι μικροί δημιουργοί που διακρίθηκαν:

• Κ. Καραχαρίσης (Γ΄ τάξη): «Τσολιάς ίσον Έλληνας και Ελλάδα ίσον φουστανέλα»
  Ένα τρυφερό πορτρέτο του παππού του, που υπηρέτησε στην Ανακτορική Φρουρά και του οποίου η παιδική στέρηση έγινε θεμέλιο φυσικής δύναμης και ήθους.

• Γ. Ηλίας (Δ΄ τάξη): «Δυο αγροτόπαιδα προϋπαντούν τον Μίκη»
  Μέσα από μια παλιά φωτογραφία, ο μικρός αφηγητής “διαβάζει” την Ιστορία και το άγγιγμα της μουσικής του Θεοδωράκη σε μια Ελλάδα που προσπαθεί να επουλώσει πληγές.

• Άννα Ψαθά (Δ΄ τάξη): «Μαθαίνοντας μέσα από τα ταξίδια του παππού μου»
  Ένα φανταστικό “ταξίδι” στον κόσμο και στην ψυχή ενός ναυτικού παππού, που αφήνει πίσω του μνήμες και μυστικά, σαν φάρους για τη νέα γενιά.

• Ίρις Κρέκος (Δ΄ τάξη): Τέσσερα ποιήματα
  Με παιδική αθωότητα και παρατηρητικότητα, η Ίρις σκιαγραφεί τη δασκάλα, τη συμμαθήτριά της, την καθημερινότητα — και έναν… γαϊδαράκο ονόματι Σωκράτη.

• Χρ. Κιολέ (ΣΤ΄ τάξη): «Ο προπάππος μου ο Μπαρμπούνας»
  Ένα ταξίδι στις ακτές της λίμνης Τανγκανίκα και στη ζωή ενός θαλασσοπόρου που έγινε θρύλος στο στόμα των παλαιότερων.

• Κ. Σπανός (ΣΤ΄ τάξη): «Οι χάρτες στο καφενείο μας»
  Ένα παιδί “κρυφακούει” το παρελθόν μέσα από τις αφηγήσεις ενός πρώην δημάρχου για τα δύσκολα χρόνια του ’60, τα συσσίτια, και τη ζωή στην επαρχία.

Λίγα λόγια για το κάθε έργο:

Κ.ΚΑΡΑΧΑΡΙΣΗΣ / Σύντομη περιγραφή: Ένας μαθητής ζητά από τον παππού του να του πει περισσότερα για τη θητεία του σαν εύζωνας. Εκείνος του δείχνει ένα πάκο παλιές φωτογραφίες και του μιλάει για τα ταξίδια του στο εξωτερικό με την Ανακτορική Φρουρά, αλλά και το πώς τον επέλεξαν για να υπηρετήσει εκεί τη θητεία του. Τότε μαθαίνει έκπληκτος τις συνθήκες ακραίας στέρησης στην κατοχή που μεγάλωσε ο παππούς του , τρώγοντας μόνο χόρτα από τη γη και αυγά από τις κότες και πίνοντας γάλα από την κατσίκα τους. Αυτές οι τροφές τον βοήθησαν να φτιάξει έναν ατσάλινο σκελετό και ένα πολύ λεβέντικο παράστημα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛΙΑΣ / Σύντομη περιγραφή: Μια φωτογραφία από το αρχείο του παππού εξάπτει τη φαντασία του εγγονού. Ο παππούς στην εφηβεία του -φαίνεται να – υποδέχεται τον Μίκη Θεοδωράκη λίγο πριν φθάσει στο χωριό του. Ακολουθεί μια εξιστόρηση του γεγονότος καθώς και κάποια άλλα περιστατικά , που φανερώνουν το κλίμα και τις συνθήκες της τότε εποχής. Ο εγγονός καταλαβαίνει τα περισσότερα αλλά όχι όλα. Κάποια πράγματα θα κατασταλάξουν στο μυαλό του αργότερα, όταν θα επισκεφθεί με τους γονείς του μια έκθεση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα το 1974.

ΑΝΝΑ ΨΑΘΑ / Σύντομη περιγραφή: Η μικρή Μαρία – Άννα δεν πρόφτασε στη ζωή τον παππού της, αλλά γοητεύεται κάθε φορά που ακούει να διηγούνται τις ναυτικές του ιστορίες ο μπαμπάς και η γιαγιά της. Ζωντανεύει στο μυαλό της όλα τα ταξίδια του , «ταξιδεύει» με τη φαντασία της στα μέρη που πήγε και προσπαθεί να εξηγήσει τον ήρεμο χαρακτήρα του ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές .

ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΟΥ ΚΙΟΛΕ/ Σύντομη περιγραφή: Η δισέγγονη του περίφημου «Μπαρμπούνα» έχει ακούσει πολλά και διάφορα για το θαλασσόλυκο παππού της κυρίως από την προγιαγιά της που ζει μαζί τους στο ίδιο σπίτι. Κάποια στιγμή στο στη Γεωγραφία κι ενώ εξετάζουν τη γεωφυσική διαμόρφωση της Αφρικής λέει στο δάσκαλο «ο προπάππος μου ήταν ψαράς στη λίμνη Ταγκανίκα». Ο δάσκαλος το βρίσκει ενδιαφέρον και της λέει να ψάξει να βρει περισσότερα στοιχεία για το πώς είναι η ζωή εκεί. Αυτό γίνεται αφορμή για να ερευνήσει καλύτερα τη ζωή του και να μάθει πράγματα που δεν ήξερε.

Κ.ΣΠΑΝΟΣ / Σύντομη περιγραφή: Ο πρώην Δήμαρχος της κωμόπολης μιλάει στους μαθητές στης ΣΤ΄ για τις συνθήκες ζωής στα χωριά τη δεκαετία του 1960. Στέκεται ιδιαίτερα στα παιδιά, που βοηθούσαν στις δουλειές τους γονείς τους και αναφέρεται στον εαυτό του, που κράταγε τα μεσημέρια το καφενείο του πατέρα του, μέχρι να γυρίσει από τις ελιές . Τα όσα λέει ηχούν «παράξενα» στα αυτιά των μαθητών, που μαθαίνουν για τα συσσίτια, για το κούρεμα με τη ψιλή , για τα μαθήματα που γίνονταν τότε και τα απογεύματα για τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό την Κυριακή. Ταυτόχρονα δημιουργούν το ερέθισμα σε έναν μαθητή να ερευνήσει το πώς ήταν (τότε) η ζωή στο καφενείο .